Orduda bir subayken general oldu, kimi savaşları kaybetti, kimilerini de kazandı.

Neticede adam imparator oldu.

Hayatı hep inişli çıkışlıdır.

Sürgün de yedi, mahpus da oldu.

Hikaye uzundur, bir dalarsak bir daha çıkamayız.

Bu sebeple, bu yazıda Napolyon’a dair çok küçük bir kesit aktaracağım sizlere…

Herifçioğlu elin Fransız’ı…

Ne Ömer adaletinden haberi var ne de İslam’ın ölçüsünden…

Ama kamu malının eş dost eğlencesi edilmesi konusunda hassas…

Yani “Sezar’ın hakkı Sezar’ın” diyor.

Napolyon artık imparatordur.

Sarayda muhteşem bir merasim düzenleniyor.

O Gece Fransa’ya katkı sunan kimi askerlere madalya takdim edilecekti.

Napolyon’un hep yanında olan, sürgünde bile hizmetinden geri durmayan bir yaveri vardı.

O yaver Napolyon’u, az sonra saraydaki madalya töreni için hazırlıyordu.

Napolyon aynada yaverine baktı. Yüzü asıktı, kaşları çatıktı.

Sordu:

“Hayırdır; bir sorun mu var?”

Yaver önce inkar etse de sonunda yüzüne yansıyan sıkıntının sebebini söyledi:

“Ben seninle şu kadar yıldır birlikteyim. Gün oldu bizi birlikte hapse attılar. İtiraz etmedim. Şimdi sen biraz sonra aşağı ineceksin ve Fransa’ya hizmet eden birilerine üstün hizmet madalyası takacaksın.”

Napolyon “Evet aynen öyle olacak, Buradaki sorun ne ki?” dedi.

Meğerse o yaver bir madalya da kendisi için bekliyormuş.

Napolyon öyle bir konuştu ki…

Aslında bu asıl İslam dünyasının yöneticileri için ölçü olmalıdır.

Dedi ki:

“Sen bunca yıldır yalnızca bana hizmet ediyorsun. Bu sebeple benim üzerimde çok büyük hakkın var. İstersen kişisel bütün servetim senin olsun. Ama benim az sonra madalya takacağım kişiler, yalnızca Fransa için canlarını ortaya koydu.”

Napolyon aslında çok da taçlandırılacak biri değil.

Buna rağmen ölçüsü olan bir savaşçı…

Şimdi gelelim günümüze…

Tamamen kerameti kendinden menkul kimi kamu yöneticileri…

Kendilerine emanet edilen erki; nefisleri uğruna, kişisel çıkarları için ve altındaki memurları ezmek adına hoyratça tüketiyor.

AK Parti milletvekilleri ne vakit bu utançla yüzleşir bilemem…

Fakat Erzurum artık yoruldu, bitap düştü.

Erzurum’da mahiyetindeki devlet memurundan tamamen nefsi taleplerde bulunan kimi kamu yöneticileri milleti bihuzur etti.

AK Parti,  CHP gibi olmasın diye Ankara’da öyle bir mücadele veriliyor ki takdire şayan…

Gelin görün ki Erzurum başka telden çalıyor.

Tamamen yanlışlıkla bir koltuğa getirilen kimileri, o koltuğu babalarından kalan saltanat zannedip zulme merdiven dayıyor.

Merkezi hükümet Erzurum için her ne kadar hayırlı rüya görüyor olsa da, şehirdeki körler meydandan habersiz.

Bu memlekette makam birileri için sırmalı koltuk oldu!

Talimatlar yağdırıyor:

Şunu asın, bunu da kesin…

Sayın vekiller…

Şayet meseleye “O benim adamım” şeklinde bakmayacaksanız size bir önerim var:

Erzurum ne nüfus göçüyle ne de iktisadi kayıpla erozyona uğramıyor. Erzurum, kimi liyakatsiz kişilerin oyuncağı oldu. Çökmesi de bu yüzden…

Sayın milletvekilleri…

Bugün olmasa ne zaman?

Bu şehirde. ülke ne sıkıntı çekiyor, ahali hangi girdaptan geçiyor. şeklinde bir soruya cevap aramayan, ama sabahtan akşama kadar kamu imkanlarını babasının  malı gibi kullanan kimseler var.

Hakka ve hukuka mugayir talimatlar verebiliyorlar, uymayanları tenzili rütbe ediyorlar!

Sayın vekiller…

Bilesiniz ki sizden çok daha havalılar, sizden daha söz sahipleri…

Ne hazin…

Erzurum,. o benim bu senin adamın makasında sıkıştıkça sıkıştı.

AK Partili vekiller…

Siz sandığa gitmeden evvel, sandıklara çökenlerden hesap sorunuz.

Erzurum’da, Ankara’nın iradesini yok sayıp kendisine külden hisarlar oluşturanlar var!